آرتروز زانو یا استئوآرتریت زانو نوعی بیماری مزمن مفصلی است که در آن بافت‌های داخل مفصل زانو به‌تدریج دچار تغییر و آسیب می‌شوند. این بیماری ممکن است باعث درد، خشکی، کاهش دامنه حرکت و اختلال در انجام فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله یا نشستن و برخاستن شود.
برخلاف تصور رایج، آرتروز فقط «ساییده شدن غضروف» نیست. در این بیماری علاوه بر غضروف، استخوان زیر غضروف، غشای مفصلی، رباط‌ها و سایر ساختارهای اطراف مفصل نیز ممکن است درگیر شوند. شدت علائم در افراد مختلف متفاوت است و آرتروز زانو همیشه با سرعت ثابت پیشرفت نمی‌کند؛ گاهی علائم برای مدتی تشدید و سپس آرام‌تر می‌شوند.
آرتروز زانو درمان قطعی و یکسانی برای همه افراد ندارد، اما با ورزش درمانی، کنترل وزن، اصلاح فعالیت‌ها، دارو و در موارد لازم جراحی می‌توان درد را کاهش داد و عملکرد زانو را بهتر کرد.
در آرتروز زانو چه اتفاقی برای مفصل می‌افتد؟
انتهای استخوان ران و استخوان ساق در مفصل زانو با لایه‌ای صاف به نام غضروف مفصلی پوشیده شده است. غضروف کمک می‌کند استخوان‌ها با اصطکاک کم روی یکدیگر حرکت کنند و فشار واردشده به زانو بهتر توزیع شود.
در آرتروز، غضروف و سایر بافت‌های مفصل به‌تدریج دچار تغییر می‌شوند. با پیشرفت بیماری ممکن است فاصله مفصلی کاهش پیدا کند، استخوان زیر غضروف تغییر شکل دهد و زائده‌های استخوانی یا استئوفیت ایجاد شوند. التهاب خفیف بافت‌های داخل مفصل نیز می‌تواند در درد، تورم و خشکی نقش داشته باشد.
وجود تغییرات آرتروزی در عکس رادیولوژی همیشه به معنی درد شدید نیست. بعضی افراد تغییرات قابل‌توجهی در تصویر دارند، اما علائمشان خفیف است؛ در مقابل، ممکن است فردی با تغییرات تصویری کمتر، درد و محدودیت بیشتری تجربه کند. به همین دلیل پزشک شدت بیماری را فقط بر اساس عکس تعیین نمی‌کند و علائم و توانایی انجام فعالیت‌های روزانه نیز اهمیت زیادی دارند.
علائم آرتروز زانو چیست؟
علائم آرتروز زانو معمولاً به‌تدریج ایجاد می‌شوند، اما ممکن است پس از یک دوره فعالیت سنگین یا آسیب قبلی بیشتر احساس شوند.
مهم‌ترین علائم عبارت‌اند از:
- درد زانو هنگام راه رفتن، ایستادن طولانی یا بالا و پایین رفتن از پله
- خشکی زانو، به‌ویژه پس از استراحت یا هنگام بیدار شدن
- کاهش دامنه حرکت مفصل
- احساس ساییدگی، تق‌تق یا صدا دادن زانو
- تورم یا احساس گرمی خفیف اطراف مفصل
- ضعف عضلات اطراف زانو
- احساس خالی کردن یا ناپایداری زانو
- سخت شدن نشستن و برخاستن
- تغییر شکل تدریجی زانو در مراحل پیشرفته
- محدود شدن فعالیت‌های روزانه
خشکی صبحگاهی ناشی از آرتروز معمولاً کوتاه‌مدت است. بر اساس راهنمای NICE، در افراد ۴۵ سال به بالا، درد مفصل مرتبط با فعالیت همراه با خشکی صبحگاهی کمتر از ۳۰ دقیقه می‌تواند با تشخیص بالینی آرتروز سازگار باشد.
درد آرتروز زانو چگونه است؟
درد آرتروز در مراحل اولیه بیشتر هنگام فعالیت ظاهر می‌شود و با استراحت کاهش پیدا می‌کند. برای مثال، فرد ممکن است هنگام بالا رفتن از پله، پیاده‌روی طولانی، نشستن روی زمین یا بلند شدن از صندلی درد داشته باشد.
با پیشرفت بیماری، درد ممکن است با فعالیت‌های سبک‌تر نیز ایجاد شود. بعضی افراد در مراحل شدیدتر هنگام استراحت یا شب نیز درد دارند. شدت درد می‌تواند در روزهای مختلف تغییر کند و افزایش موقت درد، تورم و خشکی به‌صورت دوره‌های شعله‌وری یا Flare رخ دهد.
علت آرتروز زانو چیست؟
آرتروز زانو معمولاً یک علت واحد ندارد. این بیماری نتیجه تعامل سن، ژنتیک، فشار مکانیکی، آسیب‌های قبلی، وضعیت عضلات و عوامل متابولیک است.
مهم‌ترین عوامل مؤثر عبارت‌اند از:
افزایش سن
احتمال آرتروز با افزایش سن بیشتر می‌شود، زیرا توانایی ترمیم بافت‌های مفصل کاهش پیدا می‌کند. بااین‌حال، آرتروز بخشی اجتناب‌ناپذیر از پیری نیست و ممکن است افراد جوان‌تر نیز به آن مبتلا شوند.
اضافه‌وزن و چاقی
وزن اضافی فشار مکانیکی بیشتری به مفاصل تحمل‌کننده وزن، به‌خصوص زانو، وارد می‌کند. بافت چربی همچنین می‌تواند از طریق عوامل التهابی و متابولیک در ایجاد یا تشدید بیماری نقش داشته باشد.
آسیب قبلی زانو
پارگی رباط صلیبی، آسیب منیسک، شکستگی داخل مفصل و سایر صدمات زانو ممکن است احتمال ابتلا به آرتروز را در سال‌های بعد افزایش دهند.
فعالیت‌های تکراری و فشار زیاد
شغل‌ها یا ورزش‌هایی که شامل زانو زدن، چمباتمه زدن، بلند کردن بار سنگین یا خم و راست کردن مکرر زانو هستند، در صورت تداوم و نبود آمادگی بدنی مناسب می‌توانند خطر آسیب مفصل را افزایش دهند.
ضعف عضلات اطراف زانو
ضعف عضلات، به‌خصوص عضله چهارسر ران، می‌تواند کنترل و ثبات مفصل را کاهش دهد و انجام فعالیت‌های روزانه را دشوارتر کند.
ژنتیک و ساختار مفصل
سابقه خانوادگی، شکل استخوان‌ها، راستای اندام و برخی اختلالات مادرزادی یا رشدی می‌توانند احتمال آرتروز را افزایش دهند.
بیماری‌ها و التهاب‌های مفصلی
برخی بیماری‌های التهابی، اختلالات متابولیک و عفونت‌های مفصلی ممکن است در طول زمان به تخریب مفصل و آرتروز ثانویه منجر شوند.
تفاوت آرتروز زانو با روماتیسم چیست؟
آرتروز و آرتریت روماتوئید هر دو می‌توانند باعث درد و خشکی مفصل شوند، اما بیماری یکسانی نیستند.
آرتروز بیشتر با تغییرات تدریجی بافت‌های مفصل و عوامل مکانیکی، سنی و متابولیک ارتباط دارد. آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی و التهابی است که در آن سیستم ایمنی به بافت مفاصل حمله می‌کند و معمولاً می‌تواند چند مفصل را به‌صورت متقارن درگیر کند.
خشکی صبحگاهی طولانی، درگیری هم‌زمان چند مفصل، تورم واضح، علائم عمومی یا دردهای التهابی می‌توانند نیاز به بررسی بیماری‌هایی غیر از آرتروز را مطرح کنند.
آرتروز زانو چگونه تشخیص داده می‌شود؟
تشخیص آرتروز زانو با بررسی شرح حال، علائم و معاینه انجام می‌شود. پزشک معمولاً درباره محل و مدت درد، عوامل تشدیدکننده، خشکی صبحگاهی، آسیب‌های قبلی و میزان محدودیت فعالیت سؤال می‌کند.
در معاینه ممکن است این موارد بررسی شوند:
- دامنه حرکت زانو
- تورم و حساسیت
- قدرت عضلات
- راستای پاها
- ثبات رباط‌ها
- نحوه راه رفتن
- وجود صدا یا احساس ساییدگی مفصل
در بسیاری از افراد بالای ۴۵ سال که دردشان با فعالیت بیشتر می‌شود و خشکی صبحگاهی طولانی ندارند، تشخیص می‌تواند بدون تصویربرداری انجام شود. تصویربرداری معمولاً زمانی درخواست می‌شود که علائم غیرمعمول باشند، آسیب دیگری مطرح باشد، بیماری به‌سرعت پیشرفت کند یا پزشک قصد برنامه‌ریزی درمان خاصی داشته باشد.
آیا برای تشخیص آرتروز حتماً باید عکس گرفت؟
خیر. عکس‌برداری همیشه برای تأیید آرتروز لازم نیست. رادیوگرافی می‌تواند کاهش فاصله مفصلی، تغییر استخوان‌ها و زائده‌های استخوانی را نشان دهد، اما تغییرات اولیه غضروف ممکن است در آن دیده نشوند.
MRI معمولاً آزمایش روتین آرتروز نیست و بیشتر زمانی استفاده می‌شود که احتمال آسیب منیسک، رباط، استخوان یا سایر بافت‌های نرم مطرح باشد. آزمایش خون یا بررسی مایع مفصل نیز ممکن است برای رد بیماری‌هایی مانند عفونت، نقرس یا آرتریت التهابی درخواست شود.
درجات آرتروز زانو
شدت آرتروز ممکن است بر اساس علائم، معاینه و تغییرات تصویربرداری توصیف شود. اصطلاحاتی مانند آرتروز خفیف، متوسط یا شدید به میزان کاهش فضای مفصلی، تشکیل زائده استخوانی، تغییر شکل استخوان و تأثیر بیماری بر عملکرد اشاره دارند.
بااین‌حال، درجه عکس همیشه با شدت درد برابر نیست. تصمیم درمانی باید بر اساس ترکیبی از این موارد باشد:
- شدت درد
- محدودیت حرکتی
- تأثیر بیماری بر زندگی روزمره
- پاسخ به درمان‌های قبلی
- وضعیت سلامت عمومی
- یافته‌های معاینه و تصویربرداری
آیا آرتروز زانو درمان می‌شود؟
در حال حاضر درمانی که بتواند مفصل مبتلا به آرتروز را به‌طور قطعی و کامل به حالت اولیه بازگرداند وجود ندارد. بااین‌حال، بیشتر بیماران می‌توانند با ترکیبی از درمان‌های غیرجراحی، درد را کنترل کنند و عملکرد مفصل را بهبود دهند.
درمان باید متناسب با سن، شدت علائم، وزن، بیماری‌های زمینه‌ای، سطح فعالیت و اهداف هر فرد انتخاب شود.
درمان آرتروز زانو
۱. آموزش و اصلاح فعالیت‌ها
اولین قدم این است که فرد بداند چه فعالیت‌هایی درد را تشدید می‌کنند و چگونه فشار غیرضروری روی زانو را کاهش دهد. این کار به معنی بی‌حرکت ماندن نیست.
اقدامات مفید ممکن است شامل موارد زیر باشند:
- تقسیم فعالیت‌های سنگین به بخش‌های کوتاه‌تر
- پرهیز از نشستن طولانی در وضعیت زانو کاملاً خم
- استفاده از صندلی مناسب
- محدود کردن بالا و پایین رفتن غیرضروری از پله
- جایگزین کردن ورزش‌های کم‌فشار با فعالیت‌های پرجهش
- استراحت کوتاه در زمان تشدید درد
استراحت کامل و طولانی می‌تواند باعث ضعف عضلات و خشکی بیشتر مفصل شود.
۲. ورزش درمانی
ورزش درمانی یکی از اصلی‌ترین درمان‌های آرتروز زانو است. تمرین‌های تقویتی عضلات ران، تمرین‌های هوازی و حرکات افزایش‌دهنده انعطاف و دامنه حرکت می‌توانند درد را کاهش دهند و توانایی انجام فعالیت‌های روزانه را بهتر کنند.
راهنمای NICE توصیه می‌کند برای تمام افراد مبتلا به آرتروز، ورزش درمانی متناسب با شرایط فردی در نظر گرفته شود. ممکن است در شروع تمرین کمی درد یا ناراحتی ایجاد شود، اما انجام منظم و پایدار تمرین‌ها معمولاً در بلندمدت مفید است.
تمرین مناسب باید با توجه به شدت بیماری و شرایط فرد انتخاب شود. حرکاتی مانند تقویت عضلات چهارسر ران، پیاده‌روی کنترل‌شده، دوچرخه ثابت و ورزش در آب ممکن است برای برخی افراد مناسب باشند.
۳. کاهش وزن
در افرادی که اضافه‌وزن یا چاقی دارند، کاهش وزن می‌تواند فشار واردشده به زانو را کمتر کند و به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کند. برنامه کاهش وزن بهتر است تدریجی، پایدار و همراه با رژیم غذایی مناسب و فعالیت بدنی قابل تحمل باشد.
۴. فیزیوتراپی
فیزیوتراپیست می‌تواند بر اساس قدرت عضلات، دامنه حرکت، تعادل و شیوه راه رفتن، برنامه تمرینی اختصاصی طراحی کند. آموزش روش صحیح انجام حرکات و اصلاح الگوهای حرکتی از بخش‌های مهم فیزیوتراپی است.
برخی روش‌های دستی یا دستگاهی ممکن است در کنار ورزش استفاده شوند، اما نباید جای تمرین درمانی و اصلاح سبک زندگی را بگیرند.
۵. داروهای موضعی
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی موضعی مانند بعضی ژل‌ها ممکن است برای کاهش درد آرتروز زانو استفاده شوند. راهنمای NICE استفاده از NSAID موضعی را یکی از گزینه‌های دارویی آرتروز زانو می‌داند.
این داروها نیز ممکن است عوارض یا محدودیت‌هایی داشته باشند و باید مطابق دستور پزشک یا داروساز مصرف شوند.
۶. داروهای خوراکی
در صورت کافی نبودن درمان‌های موضعی و غیردارویی، پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب خوراکی تجویز کند. این داروها برای همه مناسب نیستند و می‌توانند بر معده، کلیه، کبد، فشارخون یا سیستم قلبی‌عروقی اثر بگذارند.
افراد مبتلا به بیماری کلیوی، قلبی، زخم معده، فشارخون، بیماری کبدی یا کسانی که داروهای رقیق‌کننده خون مصرف می‌کنند، نباید خودسرانه از این داروها استفاده کنند. توصیه عمومی این است که دارو در پایین‌ترین دوز مؤثر و کوتاه‌ترین زمان لازم مصرف شود.
۷. تزریق داخل مفصل
تزریق کورتون داخل مفصل ممکن است برای بعضی افراد و در شرایطی که سایر درمان‌ها کافی یا مناسب نیستند، کاهش درد کوتاه‌مدت ایجاد کند. NICE مدت اثر احتمالی آن را معمولاً کوتاه و حدود ۲ تا ۱۰ هفته بیان می‌کند.
تزریق مکرر یا بدون ارزیابی پزشکی توصیه نمی‌شود. همچنین تزریق داخل مفصل نباید جایگزین ورزش، کنترل وزن و اصلاح فعالیت شود.
شواهد و توصیه راهنماها درباره تزریق اسید هیالورونیک یکسان نیستند. NICE استفاده روتین از تزریق هیالورونان را برای آرتروز توصیه نمی‌کند. درباره PRP و درمان‌های سلولی نیز نتیجه مطالعات یکسان نیست و هنوز نمی‌توان آن‌ها را درمان قطعی بازسازی غضروف دانست. سازمان جهانی بهداشت نیز شواهد درمان‌های سلول بنیادی را برای آرتروز ناکافی توصیف کرده است.
۸. زانوبند، کفی و عصا
وسایل کمکی برای همه بیماران ضروری نیستند. در صورت وجود بی‌ثباتی مفصل، اختلال راستای اندام یا بارگذاری نامناسب، ممکن است پزشک یا فیزیوتراپیست استفاده از زانوبند، کفی یا وسیله کمکی را پیشنهاد کند.
عصا می‌تواند در برخی افراد فشار روی زانو را کاهش دهد، اما ارتفاع و نحوه استفاده از آن باید صحیح باشد. NICE استفاده روتین از زانوبند و کفی را برای همه مبتلایان توصیه نمی‌کند و انتخاب آن را به شرایط فرد وابسته می‌داند.
۹. جراحی
وقتی درد، خشکی، کاهش عملکرد یا تغییر شکل زانو تأثیر قابل‌توجهی بر کیفیت زندگی داشته باشد و درمان‌های غیرجراحی نتیجه کافی ندهند، ارزیابی برای جراحی ممکن است مطرح شود.
تعویض مفصل زانو یکی از گزینه‌های اصلی در آرتروز پیشرفته است. تصمیم جراحی فقط بر اساس سن یا عکس رادیولوژی گرفته نمی‌شود؛ شدت علائم، میزان ناتوانی، سلامت عمومی و پاسخ به درمان‌های قبلی اهمیت دارند.
چه ورزش‌هایی برای آرتروز زانو مناسب‌اند؟
تمرین‌ها باید متناسب با وضعیت فرد انتخاب شوند، اما معمولاً این گروه‌ها اهمیت دارند:
- تمرین‌های تقویت عضله چهارسر ران
- تقویت عضلات پشت ران و لگن
- تمرین‌های کششی ملایم
- تمرین‌های افزایش دامنه حرکت
- پیاده‌روی در سطح صاف
- دوچرخه ثابت با مقاومت مناسب
- شنا و ورزش در آب
- تمرین‌های تعادل
حرکت نباید با فشار ناگهانی یا درد شدید همراه باشد. افزایش خفیف و گذرای ناراحتی در شروع ورزش ممکن است رخ دهد، اما درد شدید، تورم قابل‌توجه یا ماندگاری درد پس از تمرین نیازمند اصلاح برنامه است.
برای آرتروز زانو چه چیزهایی مضر است؟
هیچ فهرست یکسانی برای همه افراد وجود ندارد، اما این موارد ممکن است علائم را تشدید کنند:
- بی‌تحرکی طولانی
- افزایش ناگهانی حجم ورزش
- دویدن یا پریدن شدید بدون آمادگی
- چمباتمه و زانو زدن طولانی
- حمل مکرر بار سنگین
- افزایش وزن
- مصرف خودسرانه و طولانی داروهای مسکن
- استفاده از درمان‌های تبلیغاتی با وعده بازسازی قطعی غضروف
- تأخیر در بررسی تورم شدید یا درد ناگهانی
هدف درمان حذف کامل تمام فعالیت‌ها نیست؛ بلکه باید نوع، شدت و مدت فعالیت متناسب با توان زانو تنظیم شود.
آیا صدای زانو نشانه آرتروز است؟
خیر. صدا دادن زانو به‌تنهایی به معنی آرتروز نیست. صدا ممکن است بر اثر حرکت تاندون‌ها، تغییر فشار داخل مفصل یا تماس سطوح مفصلی ایجاد شود.
اگر صدا همراه با درد، تورم، قفل شدن، خالی کردن یا محدودیت حرکتی باشد، بهتر است زانو معاینه شود.
آیا آرتروز زانو باعث فلج شدن می‌شود؟
آرتروز معمولاً باعث فلج عصبی نمی‌شود، اما در مراحل شدید می‌تواند راه رفتن، تعادل و انجام فعالیت‌های روزمره را محدود کند. ضعف عضلات، درد و ترس از حرکت نیز ممکن است توان حرکتی فرد را کاهش دهند.
در صورت وجود بی‌حسی، ضعف ناگهانی پا، افتادگی پا یا اختلال کنترل ادرار و مدفوع، باید علت‌های عصبی یا ستون فقرات بررسی شوند و نباید این علائم را صرفاً به آرتروز نسبت داد.
چه زمانی برای زانودرد باید به پزشک مراجعه کرد؟
در شرایط زیر بهتر است ارزیابی پزشکی انجام شود:
- درد زانو بیش از چند هفته ادامه دارد
- درد فعالیت‌های روزانه یا خواب را مختل می‌کند
- تورم مکرر یا کاهش دامنه حرکت وجود دارد
- زانو خالی می‌کند یا قفل می‌شود
- تغییر شکل زانو ایجاد شده است
- درمان‌های خانگی نتیجه نداده‌اند
- سابقه آسیب جدی زانو وجود دارد
- درد به‌سرعت در حال شدیدتر شدن است
علائم هشدار
در صورت بروز موارد زیر باید سریع‌تر به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کرد:
- زانوی داغ، قرمز و بسیار متورم
- تب همراه با درد و تورم زانو
- ناتوانی ناگهانی در تحمل وزن
- درد شدید پس از ضربه یا زمین خوردن
- تغییر شکل ناگهانی مفصل
- تورم ساق همراه با درد یا تنگی نفس
- درد شبانه شدید و غیرعادی
- کاهش وزن بی‌دلیل یا علائم عمومی همراه با درد مفصل
این علائم ممکن است مربوط به عفونت، شکستگی، لخته خون، نقرس یا بیماری دیگری باشند و نیاز به بررسی جداگانه دارند. NICE نیز مفصل داغ و متورم، بدتر شدن سریع علائم، خشکی طولانی و تغییر شکل سریع را از ویژگی‌های غیرمعمولی می‌داند که باید علت‌های دیگر برای آن‌ها بررسی شوند.
راه‌های پیشگیری از آرتروز زانو
نمی‌توان از تمام موارد آرتروز پیشگیری کرد، اما بعضی اقدامات می‌توانند خطر ابتلا یا شدت علائم را کاهش دهند:
- حفظ وزن متناسب
- تقویت عضلات ران و لگن
- افزایش تدریجی شدت ورزش
- گرم کردن پیش از فعالیت
- استفاده از تکنیک صحیح در ورزش و کار
- درمان مناسب آسیب‌های زانو
- پیشگیری از زمین خوردن
- پرهیز از فشار تکراری و طولانی روی مفصل
- داشتن فعالیت بدنی منظم
کنترل وزن و جلوگیری از آسیب‌های ورزشی از اقداماتی هستند که منابع سلامت عمومی برای کاهش خطر آرتروز بر آن‌ها تأکید دارند.
سؤالات پرتکرار درباره آرتروز زانو
آیا آرتروز زانو فقط در سالمندان ایجاد می‌شود؟
خیر. احتمال آن با افزایش سن بیشتر می‌شود، اما افراد جوان‌تر نیز ممکن است به‌دلیل آسیب قبلی، اضافه‌وزن، ساختار مفصل، ژنتیک یا فشارهای تکراری به آرتروز مبتلا شوند.
آیا پیاده‌روی برای آرتروز زانو خوب است؟
پیاده‌روی کنترل‌شده روی سطح مناسب برای بسیاری از افراد مفید است، اما شدت و مدت آن باید بر اساس توان فرد تنظیم شود. درد شدید یا تورم پس از پیاده‌روی می‌تواند نشان دهد که برنامه نیاز به اصلاح دارد.
آیا پله برای آرتروز زانو مضر است؟
بالا و پایین رفتن از پله فشار بیشتری به زانو وارد می‌کند و ممکن است درد را افزایش دهد، اما ممنوعیت کامل برای همه لازم نیست. تقویت عضلات و کاهش دفعات غیرضروری استفاده از پله می‌تواند کمک‌کننده باشد.
آیا آرتروز زانو با استراحت خوب می‌شود؟
استراحت کوتاه هنگام تشدید درد مفید است، اما بی‌حرکتی طولانی معمولاً باعث ضعف عضلات، خشکی و کاهش عملکرد می‌شود. فعالیت متناسب و ورزش منظم بخش اصلی درمان هستند.
آیا آرتروز زانو نیاز به عمل دارد؟
بیشتر افراد ابتدا با روش‌های غیرجراحی درمان می‌شوند. جراحی زمانی مطرح می‌شود که علائم شدید، کیفیت زندگی را مختل کرده باشند و درمان‌های غیرجراحی کافی نباشند.
آیا غضروف زانو دوباره ساخته می‌شود؟
غضروف مفصلی آسیب‌دیده توان ترمیم محدودی دارد. بعضی درمان‌ها ممکن است درد و عملکرد را بهتر کنند، اما نباید به‌عنوان بازسازی قطعی غضروف معرفی شوند مگر شواهد کافی و شرایط مشخصی وجود داشته باشد.
جمع‌بندی
آرتروز زانو بیماری مزمنی است که می‌تواند غضروف و سایر بافت‌های مفصل را درگیر کند و باعث درد، خشکی و محدودیت حرکت شود. سن، اضافه‌وزن، آسیب قبلی، فشار تکراری، ضعف عضلات و زمینه ژنتیکی از عوامل مؤثر در ایجاد آن هستند.
درمان معمولاً با آموزش، ورزش درمانی، تقویت عضلات، کنترل وزن و اصلاح فعالیت‌ها آغاز می‌شود. دارو، فیزیوتراپی، تزریق یا وسایل کمکی بر اساس شرایط فرد در نظر گرفته می‌شوند. اگر درد و ناتوانی شدید باشند و درمان‌های غیرجراحی مؤثر نباشند، ممکن است جراحی تعویض مفصل مطرح شود.
تشخیص و انتخاب درمان باید بر اساس معاینه و شرایط شخصی هر فرد انجام شود. این مقاله جایگزین معاینه، تشخیص یا تجویز پزشک نیست.
اگر درد زانو، خشکی مفصل یا محدودیت حرکتی دارید، برای مشخص شدن علت دقیق و انتخاب درمان مناسب به پزشک متخصص ارتوپدی مراجعه کنید.
منابع علمی اصلی
- مؤسسه ملی آرتریت و بیماری‌های اسکلتی‌عضلانی و پوستی آمریکا، راهنمای استئوآرتریت
- آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، آرتریت زانو
- مؤسسه NICE، راهنمای تشخیص و مدیریت استئوآرتریت
- سازمان جهانی بهداشت، اطلاعات استئوآرتریت
- مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا، استئوآرتریت و عوامل خطر
درباره نویسنده: دکتر حسین اکبری اقدم متخصص و جراح زانو
روش تهیه محتوا: این مقاله با مرور منابع رسمی و راهنماهای بالینی معتبر تهیه شده و برای انتشار نهایی باید توسط پزشک دارای صلاحیت بازبینی شود.
تاریخ انتشار:1405/04/29
